سخنان روز یکشنبه رهبر انقلاب در خطبه های نماز عید فطر حرف و حدیث های جالبی برانگیخته است. جالب تر از همه، اظهارنظرهای کسانی است که سخنان رهبری را به معنای انتقاد از روند دادگاه های اخیر قلمداد کرده اند. طی روزهای اخیر، مطالب متنوعی در روزنامه ها و سایت های وابسته به جریان آسب دیده از دادگاه ها، منتشر شده که هدف همه آنها این بوده است که نتیجه بگیرند رهبری هم مخالف آن چیزی است که دراین دادگاه ها می گذرد. خصوصا بعضی سایت های نزدیک به میر حسین موسوی و خانواده هاشمی رفسنجانی –که بیش از همه خود را در معرض خطر برخورد نظام می بینند- تلاشی تماشایی می کنند تا از سخنان آقا این نتیجه را دربیاوردند که با سخنان متهمان در این دادگاه ها  به موسوی و  آقازاده های جناب هاشمی (دختر و پسر) ظلم شده است. دیروز حتی  دیدم که یکی از این سایت ها فرمایشات رهبری را پاسخی ملاطفت آمیز به نامه فرزندان هاشمی به رییس قوه قضائیه دانسته است. به راه افتادن این قبیل بحث ها نشان می دهد در اینجا چیزی هست که باید توضیح داده شود.

عین جملات آقا این است: «... همين جا من اين را هم بگويم: اينكه در دادگاه‏ها - كه در تلويزيون هم پخش مي شد- از قول يك متهمى چيزى راجع به يك كس ديگرى گفته مي شود، من اين را بگويم كه اين، شرعاً حجيت ندارد. بله، متهم هرچه درباره‏ى خود در دادگاه بگويد، اين حجت است. اينكه بگويند در دادگاه درباره‏ى خودش اگر اعترافى كرد، حجت نيست، اين حرف مهملى است، حرف بى‏ارزشى است؛ نه، هر اقرارى، هر اعترافى، شرعاً، عرفاً و در نزد عقلا در يك دادگاه در مقابل دوربين، در مقابل بينندگان ميليونى كه متهم عليه خود بكند، اين اعتراف مسموع است، مقبول است، نافذ است؛ اما عليه ديگرى بخواهد اعترافى كند، نه، مسموع نيست. فضا را نبايد از تهمت و از گمان سوء پر كرد. قرآن كريم مي فرمايد: «لو لا اذ سمعتموه ظنّ المؤمنون و المؤمنات بانفسهم خيرا» وقتى مي شنويد كه يكى را متهم مي كنند، چرا به همديگر حسن ظن نداريد؟ تكليف دستگاه اجرائى و قضائى به جاى خود محفوظ است. دستگاه‏هاى اجرائى بايد مجرم را تعقيب كنند، دستگاه‏هاى قضائى بايد مجرم را محكوم و مجازات كنند؛ با همان روشى كه ثابت ميشود و در قوانين اسلامى و قوانين عرفى ما هست و هيچ هم در اين زمينه نبايد كوتاه بيايند؛ اما مجازات مجرم كه از طرق قانونى جرم او ثابت شده است، غير از اين است كه به گمان، به خيال، به تهمت، يكى را متهم كنيم، بدنام كنيم، توى جامعه دهن به دهن بگردانيم».   

بسیار خوب، معنای این جملات چیست؟ رسانه های وابسته به جریانی که از دادگاه های اخیر متضرر شده و نگران کشیده شدن دامنه برخوردها به حریم خود است تلاش کردند از این سخنان نتیجه بگیرند که رهبری به روند دادگاه ها و اعترافات انتقاد کرده اند و آن را صحیح نمی دانند. دقیق شدن در اصل جملات ایشان اما نشان می دهد اصلا درباره برگزاری دادگاه یا حتی پخش اعترافات سخن نگفته اند و تنها چیزی که دراین جملات بر آن تاکید شده همان قاعده معروف حقوقی و فقهی است که «اعتراف درباره غیر به تنهایی در اثبات مجرمیت او طریقیت ندارد». هیچ جای صحبت رهبری تعریضی به برگزاری دادگاه های اخیر وجود ندارد. این سخنان حتی درباره اسم برده شدن از دیگران توسط متهمان در جریان دادگاه ها هم تصریحی ندارد. تنها نکته ای که منطقا می توان از آن استنباط کرد - و بلکه عین کلام است- این است که سخنان متهمان در دادگاه علیه دیگران «دلیل» بر مجرمیت آنها نیست و حتی اگر آنها مجرم باشند، طریقه اثبات مجرمیت، چیز دیگری است.

تصور من این است که در این سخنان منعی درباره اسم بردن از دیگران توسط متهمان در دادگاه ها وجود نداشته است، اگرچه این منع درون قانون هست و اکنون هم اجرا می شود. هیچ جمله ای ناظر به این موضوع در متن فرمایشات رهبری نیست. ضمن اینکه باید توجه کرد حدود یک هفته قبل از خطبه های جمعه رهبری، روند انتشار اسامی کسانی که متهمان در دادگاه درباره آنها سخن گفته بودند متوقف شد و طبعا نمی توان امر به توقف چیزی کرد که قبلا متوقف شده است.

نکته ظریف در اینجا که اغلب به آن توجه نشده این است که به فهم من این سخنان اتفاقا در مقام بیان «نوع نگاه درست، به اسم برده شدن از دیگران در دادگاه ها» است و با اصل این موضوع درگیر نمی شود. همانطور که در بخش اول سخنان رهبری درباره انتقاد از فراگیر شدن فضای تهمت و افترا در جامعه می تواند دید، آقا نگرانند که مردم به عنوان مخاطبان دادگاه ها از اینکه نام کسانی توسط متهمان برده می شود، به اشتباه چنین برداشت کنند که پس آنان لزوما مجرمند و به این ترتیب نه تنها «بدون دلیل کافی» به آنها بدگمان شوند بلکه مطالبه «مجازات» آنها از نظام در افکار عمومی شکل بگیرد که طبعا موجه نیست. این دقیقا ادامه آن منطقی است که رهبری در دیدار چند هفته قبل خود با دانشجویان مطرح کردند. آنجا هم سخن رهبری خطاب به برخی دانشجویان که خواستار برخورد با افراد خاصی بودند این بود که در این مسائل نمی توان با حدس و گمان و شایعه جلو رفت و باید دلایل محکم در دست باشد.

فرمایشات اخیر آقا دقیقا به این معناست که ممکن است از این به بعد هم در دادگاه یا جاهای دیگر از کسانی نام برده شود اما مردم باید دقت کنند این نام بردن لزوما به معنای مجرم بودن آن افراد نیست و حداکثر نتیجه ای که از آن می توان گرفت این است که این افراد هم باید مورد تحقیق قرار بگیرند و این روندی است که اتفاقا هیچ منع فقهی یا قانونی ندارد و همین الان هم در حال انجام است. در همه جای دنیا نیز چنین است که از اعترافات متهمان در یک پرونده خاص، سوژه های جدید برای تحقیق استخراج می شود و مسئولان پرونده سعی می کنند با پی گیر ی آنها نگاه خود به ابعاد مختلف پرونده و زوایای پنهان آن را کامل کنند. اگر بخواهم مقصود خود را در یک جمله جمع بندی کنم اینطور می شود گفت که نام بردن از دیگران در دادگاه توسط متهمان «دلیل کافی برای مجرمیت» آنها نیست اما «دلیل برای لازم شدن تحقیق از آنها هست» و لذا نه مطالبه «مجازات» بلکه باید مطالبه «پی گیری و تحقیق» بوجود بیاورد.

جالب است شعف و شادمانی درباره این سخنان، که یکسره ناشی از فهم نادرست آنهاست، بیش از همه از ناحیه کسانی ابراز شد که تا چند روز قبل از سخنان رهبری می گفتند دادگاه ها تاثیری بر افکار عمومی ندارد و آنها از بابت آن نگرانی احساس نمی کنند. خطبه های جمعه رهبری فرصتی بوجود آورد تا ترس های پنهانی بیرون ریخته شود.

وقتي پاي مسائل عاشقانه و روابط زناشويي و خاطرات ازدواج و ماه عسل به رقابت‌هاي انتخاباتي باز شود؛ وقتي براي پيروزي در انتخابات، سوءاستفاده از اعتقادات و رنگ‌ها و شمايل و نمادهاي مذهبي اشكالي نداشته باشد؛ وقتي آرايشگاه‌ها و تاكسي‌ها و مجالس عقد و عروسي هم صحنه تبليغات آقاي چيز ‌شود؛ وقتي آقاي چيز علي‌رغم همه اينها باز هم در انتخابات شكست بخورد؛  چه اشكالي دارد يكي بيايد براي آقاي چيز جشن تولد بگيرد تا موج سبز بهانه‌اي براي زنده ماندن داشته باشد؟

اصلا كي گفته اين قبيل جنگولك بازي‌ها اشكالي دارد؟ هميشه به خاطر داشته باشيم كه اين قبيل مسائل فقط براي طرف مقابل يعني اصولگراها ايراد دارد، آنها نبايد از اعتقادات و رنگ‌ها و شمايل و خواب و استخاره و … سوءاستفاده كنند، اگر اصلاح‌طلبان استفاده بكنند كه اشكالي ندارد، دارد؟

بنابراين بنده ضمن تبريك سالروز تولد آقاي چيز به ايشان و جميع دوستداران وي، پيشنهاد مي‌كنم كه براي زنده نگه داشتن هرچه بيشتر «جلبك سبز» راهكارهاي زير را هم براي آينده در نظر داشته باشند:

جشن تولد براي همه‌ي سران اصلاحات

جشن ختنه سوران سران اصلاحات

جشن شب هفت نوزادي آقاي چيز

جشن دندان در آوردن آقاي چيز

جشن اولين باري كه آقاي چيز گفت بابا

جشن اولين باري كه آقاي چيز راه رفت

جشن اولين باري كه آقاي چيز به مدرسه رفت

جشن اولين باري كه آقاي چيز به دانشگاه رفت

جشن اولين باري كه آقاي چيز نقاشي كشيد

جشن سالروز آشنايي آقاي چيز با روشنفكرترين زن مسلمان ايراني!

جشن سالروز ازدواج آقاي چيز با روشنفكرترين زن مسلمان ايران!

جشن بچه دار شدن آقاي چيز

جشن تولد براي بچه هاي آقاي چيز

جشن تولد براي نوه هاي آقاي چيز

جشن روزي كه آقاي چيز از نخست وزيري استعفا كرد

جشن روزي كه آقاي چيز غيبت كرد

جشن روزي كه آقاي چيز بعد از 20 سال ناگهان پيدا شد

جشن روزي كه آقاي چيز گفت مرگ بر سيب زميني

جشن روزي كه آقاي چيز گفت من 20 سال ممنوع التصوير بودم!

جشن روزي كه آقاي چيز گفت من به قانون احترام مي‌گذارم

جشن روزي كه آقاي چيز ناگهان چيز شد

جشن روزي كه هزارمين بيانيه آقاي چيز منتشر شد

جشن چيز…

حضور دوستان و مهمانان با لباس سبز و بادكنك سبز و هداياي سبز الزامي است. ضمنا تاريخ همه‌ي جشن‌هاي بالا به شرايط زماني و مكاني آنها بستگي دارد، لطفا به شناسنامه‌ي آقاي چيز توجه نشود! چون احتمال دارد كه اين كودتاگران، شناسنامه آقاي چيز را دستكاري كنند و تاريخ تولد او را هم تغيير بدهند!

روز دوشنبه که بیانیه سیزدهم میرحسین موسوی منتشر شد، برخی رسانه‌ها، با تیتر "درخواست میرحسین موسوی از دانشجویان برای لغو تجمع فردا " آن را پوشش دادند.

این تیتر تامل برانگیز علاوه بر اینکه دستور تجمع غیرقانونی در دانشگاه را به موسوی نسبت می‌داد، سوالاتی را در ذهن مخاطبان ایجاد کرد. اینکه دستور تجمع غیرقانونی چه زمانی صادر شده و چرا اکنون موسوی خواستار لغو آن شده است؟

از سوی دیگر آیا حامیان میرحسین که به گفته منابع خبری در روزهای گذشته خبر تجمعات غیرقانونی در دانشگاه را داده بودند، از خواسته خود صرف نظر و به فرمان موسوی او گوش خواهند کرد؟ یا تنها تا زمانی از میرحسین دم می‌زنند که مواضع دلخواهشان را اتخاذ کند؟

رویدادهای پس از بیانیه موسوی اما موضوعات جالبی را نمایان ساخت. چرا که یک روز پس از صدور آن، مریم رجوی، همسر سرکرده گروهک منافقین در بیانیه‌ای از دانشجویان خواست تا در دانشگاه‌ها اغتشاش کنند؛ که اتفاقاً پیرو این بیانیه و تبلیغات همسوی رسانه‌های بیگانه، عده‌ای در دانشگاه تهران جمع شدند و شعارهای نامتعارف دادند.

به دنبال این، بار دیگر آنچه رسانه‌های حامی موسوی از آن به عنوان درخواست میرحسین موسوی برای لغو تجمعات، یاد کرده بودند، با بی‌توجهی حامیان وی مواجه شد.

براین اساس عده‌ای از سبزها روز سه شنبه در دانشگاه شریف دور هم جمع شدند و کوشیدند تا به نوعی اتفاقات روز دوشنبه دانشگاه تهران را تکرار کنند.

البته این تمام مصادیقی نیست که عبور از خواسته و فرمان موسوی نشان می‌دهد چرا که در جریان سفر رئیس جمهور به نیویورک عده‌ای که گفته شده از اعضای گروه منافقین و سلطنت‌طلبان هستند، در مقابل سازمان ملل تجمع کردند و علیه احمدی‌نژاد و فلسطین و لبنان شعار دادند.

در دست آنان هم تصویر میرحسین موسوی بود و هم پرچم اسرائیل؛ بدون شک میرحسین از این اتفاق چندان خوشحال نبوده است چرا که حتی برای ظاهر سازی هم که باشد بارها اعلام کرده اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد.

پیش از سفر احمدی نژاد به چیزی مشابه این اتفاق در راهپیمایی روز قدس رخ داد؛ شعار سبزها در آن روز "استقلال آزادی جمهوری ایرانی" بود؛ شعاری که با آنچه میرحسین موسوی در مواضعش عنوان کرده، کاملا متفاوت است. او در آخرین بیانیه خود هم اعلام کرد: ما جمهوری اسلامی نه یک کلمه کم نه یک کلمه زیاد را می‌خواهیم.

بر پایه این رویدادهاست که گفته می‌شود رهبری سبزها از سوی جریانی به غیر از موسوی است، چرا که هر اقدامی که از سوی سبزها اجرا می‌شود از چندین روز قبل توسط جریاناتی خارج از مرزهای کشور در محیط‌های مجازی از جمله سایت‌های "فیس‌بوک" و "بالاترین" به صورت گسترده تبلیغ شده و پس از آن توسط رسانه‌های بیگانه همچون تلویزیون "بی‌بی‌سی" و "صدای آمریکا" و ... انعکاس داده و تبلیغ می‌شود.

هنگامی که مهدی کروبی در نامه خود به هاشمی رفسنجانی شایعه "تجاوز جنسی" را مطرح کرد،‌ سایت‌های فیس بوک و بالاترین پر شد از افرادی که هر کدام از به نوعی تجربه شخصی خود در مورد ادعای کروبی خاطره‌ای نقل کرده بود!

در مجموع به نظر می‌رسد که رهبری سبزها در عمل با خواسته‌ها و رویکرد افرادی چون موسوی و کروبی هماهنگ نیست و حتی پس در هفته‌های اخیر در مواردی زیادی خارج از اختیار آنان است.

برخی تحلیلگران بر این عقیده‌اند، هدایت‌کنندگان جریان سبز از موسوی و کروبی تنهابه عنوان وسیله‌ای برای تحرک و عبور از خطوط مختلف بهره گرفته‌اند چرا که به اعتقاد آنان حرکت در مسیر مورد نظر در زیر پرچم سران سابق نظام آسانتر است.

کاندیداهای شکست‌خورده اصلاح‌طلب هم در این میان با سکوت خود و عدم اعلام برائت از رفتارهای ساختارشکنانه اخیر اجازه تداوم این رفتار را داده‌اند و حتی چنین گفته می‌شود که آنان خود را مجبور به تبعیت از این جریان به راه افتاده می‌دانند چرا که خواسته‌های خود را دور از دسترس می‌بینند.

شاید منطقی‌ترین کار از سوی افرادی چون موسوی و کروبی که مدعی‌اند هنوز در چارچوب نظام فعالیت می‌کنند، محکوم کردن رفتارهایی باشد که به کام جریانات ضد ایرانی تمام می‌شود.

در صورت وقوع این امر از سوی رهبران اصلاح طلب باید منتظر ماند و شاهد عکس العمل سبزها نیز بود تا همه چیز نه تنها به حرف بلکه در عمل نیز مشخص شود؛ هر چند که تجمعات غیرقانونی دانشگاه تهران و شریف محکی جدی برای سنجش میزان فرمانبری سبزها از موسوی بود.

تحمل صداي مخالف، آزادي بيان، جامعه چند صدايي، ايران براي همه ايرانيان، زنده باد مخالف من، زنده باد آزادي، مرگ بر ديكتاتور، مرگ بر استبداد، مرگ بر جامعه تك صدايي، مرگ بر چيز…

به نظر شما من چند تا از اين شعارهاي قشنگ را بايد بنويسم تا ثابت كنم كه من هم مثل سبزها طرفدار آزادي هستم؟! ده تا؟ صدتا؟ هزارتا؟ باور كنيد اصلا كار سختي نيست. شما هم مي‌توانيد امتحان كنيد تا ثابت كنيد طرفدار آزادي هستيد. همين الان يك قلم و كاغذ برداريد و هرچقدر دوست داريد شعار بنويسيد. ديديد چقدر راحت بود؟ آهان، پس الان شما طرفدار آزادي هستيد. به همين سادگي…

وضعيت بعضي از اين دوستان سبز ما دقيقا مشابه همين رفتار بالاست. يعني انشا نوشتنشان خيلي خوب است، اما وقتي همين انشا را يك نفر ديگر بنويسد، نمره‌اش مي شود صفر!

مدتهاست كه به بهانه‌هاي مختلف پاي توهين و اهانت و مسخره كردن ديگران را در وبلاگ و سايت و شبنامه و روزنامه‌هاي‌شان باز كرده‌اند و به زمين و زمان توهين مي‌كنند، آنوقت تحمل خواندن يك مطلب انتقادي و يا طنز  را ندارند. واي به حال اين آزادي كه سبزها دنبالش هستند! كافيست سري به  سايتهاي مختلف سبزها بزنيد و خودتان ببينيد كه شعار«ادب مرد بهتر از دولت» آقايان به كجا رسيده است؟

جالب اينجاست كه سبزهاي متوهم كه از خواندن مطلب من عصباني شده‌اند، هيچ اشاره‌اي هم به دروغ مضحك خودشان در مورد جشن تولدي كه قرار بود براي موسوي بگيرند نمي‌كنند. انگار نه انگار كه دروغي در كار بوده. لابد اين دروغ هم كار ما بوده تا بي خود و بي‌جهت آبروي ميرحسين موسوي و جلبك‌هاي سبز را ببريم. درست مثل ماجراي سعيده پورآقايي كه براي توجيه حضور موسوي در مراسم ختم كذايي سعيده، ادعا مي‌كنند كه اين مراسم كار نيروهاي امنيتي بود و موسوي فريب آنها را خورده بود!

دوستان سبزم! حالا كه از مطلب قبلي من ناراحت شديد، بايد بگويم كه هيچ اشكالي ندارد. من باز هم از عبارت «جلبك سبز» استفاده مي‌كنم. البته براي خودم دلايل زيادي دارم چون اعتقاد دارم كه سبزي كه شما دنبالش هستيد، كيلومترها با مردم ايران فاصله دارد و اگر غير از اين بود و پاي ميليون‌ها ايراني هم‌وطن در ميان بود، هرگز به آنها توهين نمي‌كردم. من عمدا از عبارت جلبك سبز در نوشته‌هايم استفاده مي‌كنم چون اعتقاد دارم كه سبز بودن شما ريشه و پايه‌ي درست و حسابي ندارد. تصاوير پايين چند نمونه از انواع مختلف جلبك‌ سبز را به خوبي نشان مي‌دهد:

ابتدا قرار بود رنگ سبز آقاي موسوي ريشه در فرهنگ اهل بيت داشته باشد، مثل تصوير پايين!

اما كم كم به جلبك سبز تبديل شد

اكبر گنجي اصلاح طلب سابق، نماينده جلبك‌هاي سبز در آمريكا

خانم گوگوش و جلبك سبز

يك جلبك سبز خوشتيپ!

سگ و جلبك سبز!

تجمع جلبك‌هاي سبز در آلمان

جلبك‌هاي سبز در جشنواره ونيز

اين هم ارتباط جلبك‌هاي سبز با اسرائيل!

بالاخره شعار نه غزه نه لبنان، يك جوري بايد جبران شود!

مريم رجوي و جلبك‌هاي سبز؟؟!!

سه عكس بالا مربوط است به آقاي حسين دهباشي در سايت فيس بوك: تجمع جلبك‌هاي سبز در اعتراض به حضور احمدي نژاد در آمريكا

پي نوشت: 1- جلبك سبز ريشه ندارد!  2- بعضي ها مي‌گويند اگر اينها بي‌خطر هستند و جزو ملت نيستند، پس چرا از اينها مي‌ترسيد؟! من كي گفتم ترسيدم؟ اصلا بحث ترس مطرح نيست. مساله اينست كه اين جلبك‌هاي سبز به بركت فضاي رسانه‌اي و تبليغاتي غرب، شده‌اند نماد ملت ايران! 3- بعضي‌ها هم مي گويند بايد خوشحال باشيم كه جنبش سبز فراگير شده ؛ بله من واقعا  معذرت مي‌خواهم كه نمِي‌توانم درك كنم در تجمعي كه عكس ميرحسين موسوي در دستان جلبك هاي سبز قرار دارد، عكس مريم و مسعود رجوي چكار مي‌كند؟! اگر اينها جلبك نيستند، پس چي هستند؟ يعني ملت ايران جنايات آن دو را فراموش كرده است؟ نه فراموش نكرده‌اند. براي همين هم مي‌گويم اينها ملت ما نيستند و كيلومترها با ما فاصله دارند. 4- شاهزاده رضا پهلوي هم خواستار كمك جامعه جهاني به جنبش سبز ايران شده است!